تبلیغات
سیـرافـــــی ها - سیراف


سیراف به فاصله 240 كیلومتری در جنوب شرقی بندر بوشهر، كنار ساحل قرار گرفته است.
روزگاری همهمه ناخدایان، ملوانان و بازرگانان هم آهنگ با غوغای برخورد امواج بر دیوار ساحلی، این بندر را یكی از پرجوش و خروش‌ترین بنادر جهان ساخته بود. و امروز خاموشی و آرامشی پایان‌ناپذیر ویرانه‌های آن را در آغوش دارد. اطلاعات ما از گذشته این بندر بزرگ تا حدود زیادی به نوشته‌های مورخانی مانند سلیمان سیرافی، مسعودی، استخری، ابن بلخی، مقدسی و یاقوت حموی متكی است.
از جمله استخری (قرن چهارم هجری قمری) در كتاب مسالك و ممالك می‌نویسد «سراف با شیراز برابری می‌كند. بندری است گرمسیر و خانه آن را با چوب ساج و چوبهای دیگر كه از هندوستان و زنگبار می‌آورند بنا می‌كنند».
و مقدسی نیز چنین مطلبی دارد. «در همه كشورهای اسلامی زیباتر و شگفت‌انگیزتر از خانه‌های سیراف ندیدم و هر خانه تا یكصدهزار درهم خرید و فروش می‌شد».


وجه تسمیه سیراف باتوجه به سابقه تاریخی آن و كشفیات باستان‌شناسی كه قدمت این بندر را به دوره ساسانی می‌رساند به اردشیر بابكان نسبت داده‌اند. بر مبنای این نظریه اسم اولین آن «اردشیر آب» بوده كه كار ایجاد این بندر به جهت اهمیت آب و موقعیت سخت جغرافیایی به تاسیس یك شبكه آبرساانی همت گمارده بود. مهمترین بنای عمومی سیراف مسجد جامع شهر بود. مسجد را بر روی ویرانه‌های دژ ساسانی بنا كرده بودند مسجد بزرگ از سه سو با بازار مرتبط بوده كه البته تاریخ بنای بازار و مسجد را باید همزمان دانست. در كنار خیابان اصلی ردیفی از دكان‌هاكه بازار شهر را تشكیل می‌داد قرار داشته است. مركزی چون كارخانه روغن كشی نهنگ، كاروانسراها، انبارهای كالا، حمام و مراكز نظامی و زردخانه و همچنین بنایی شبیه به كلیسا در كاوش‌های سیراف به دست آمده است. كوره‌های سیراف به دست آمده است. كوره‌های سفال‌گیری و شیشه‌گری در خارج از دیوار شهر قرار داشته و كشف یك ساختمان بزرگ كه بر تپه‌ای مشرف به دریا بنا گردیده احتمال مركز اداری یا حكومتی سیراف را تایید می‌كند. خانه‌ها از سنگ و ساروج و گچ ساخته شده و غالباً دارای طبقات متعدد بودند كه این خود یكی از ویژگیهای سیراف به شمار می‌رود.
در دامنه كوهستانی مشرف به بندر، گورستان بزرگی شامل گورهای كنده شده در سنگ و چاه‌های عمیق 45متری جای گرفته است. در گورهای سیراف، مردگان در جهان مختلف و به پشت در حالی كه صورت آنان رو به آسمان است دفن شده‌اند. آثار تاریخی مربوط به بندر باستانی سیراف در بندر طاهری امروزی از توابع شهرستان كنگان استان بوشهر قراردارد . این محوطه اولین بار توسط هیئت باستان شناسی انگلیسی به سرپرستی دكتر وایت هاوس مورد حفاری قرار گرفت و مجموعه عظیمی از آثار تمدن ساسانی – اسلامی از دل خاك بیرون كشیده شد .
براساس نوشته های جغرافیا نویسان و مورخین قدیم، سیراف در طول دوره ساسانی و اوایل اسلامی بزرگترین بندر ایران به حساب می آمد كه آوازه آن تا شرق آسیا و چین و آفریقا رسیده بود و بازرگانان سیرافی با كشتی های خود سراسر خلیج فارس ، دریای عمان ، اقیانوس هند ، دریای سرخ و دریای چین را در می نوردیدند .
بازار ، مسجد جامع ، خانه های مسكونی ، قبرستان دره شیلو ، آب انبارها ، قورخانه و كوره ها و دیگر آثار بر جای مانده در كنار قلعه قاجاری شیخ نصوری و سواحل زیبای خلیج فارس ، سیراف را به یكی از دیدنی ترین مناطق استان بوشهر تبدیل كرده است .
بندر باستانی سیراف نماد دریا نوردی ایرانیان در دنیای باستان و نشان دهنده سیادت دریایی ایران نه تنها بر خلیج فارس كه بر كل دریاهای شناخته شده آن روزگار است . این مجموعه به شماره ثبت 1348 مورخه2/12/1355 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده و سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری استان بوشهر در حال تهیه پرونده ثبتی این اثر جهت ثبت در آثار جهانی یونسكو می باشد.



طبقه بندی: سیراف،

تاریخ : چهارشنبه 10 اردیبهشت 1393 | 11:54 ق.ظ | نویسنده : علی اکبر | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.